مهندسي صنايع

مهندسي صنايع را مي توان كاربرد اصول و فنون مهندسي مديريتي به منظور بهبود، طراحي و نصب سيستم هايي شامل انسان، مواد، اطلاعات، انرژي و تجهيزات براي فراهم آوردن امكان توليد كالاها و ارائه خدمات به شكل كارآ و مطلوب دانست. براي بررسي، ارزيابي و كاربرد اين سيستم ها، دانش و مهارت هاي علوم رياضي، علوم فيزيكي و علوم اجتماعي به همراه فنون طراحي مهندسي موردنياز است. فعاليت هاي مهندسي صنايع همانند پلي است كه ارتباط بين اهداف مديريت و عملكرد عملياتي سازمان را ايجاد مي نمايد. مهندسان صنايع بيشتر درگير افزايش بهره وري در مديريت منابع انساني، رو شها وفناوري اند. حال آنكه ساير رشته هاي مهندسي بيشتر درگير ماهيت فني فرآيندها و فرآورد ه ها مي باشند.

تاريخچه مهندسي صنايع

اولين جرق ههاي پيدايش مهندسي صنايع به عنوان يك تخصص با آغاز انقلاب صنعتي در ابتداي قرن 19 زده شد. در سال 1881 فردريك تيلور پدر مديريت علمي، انديش ههاي خود را توسعه داد. فرانك گيلبرت و همسرش ليليان در جهت مطالعه كار با بررسي حركات توانستند ابزار جديدي را ابداع كنند. همچنين آنان به مسائل روانشناسي و انگيزه هاي انساني توجه نمودند. عملكرد پرداخت پاداش و نتايج قابل قبول آن توسط امرسان ايجاد و توسعه يافت. كار اين افراد توسط انجمن مهندسين مكانيك آمريكا ارج نهاده شد و عرصه براي فعاليت تيلور و همفكران او توسط اين انجمن ايجاد شد. در سال 1912 انجمني براي ارتقا و رشد مديريت بنا نهاده شد. در سال 1915 انجمن تيلور نام گرفت. اين انجمن از سال 1934 با عنوان انجمن مهندسي صنايع فعاليت خود را ادامه داد. در اين دوران مديران علمي داراي تحصيلات مهندسي بودند و بسياري خود را مهندس صنايع قلمداد م يكردند و گروهي نيز در حيطه مديريت به عنوان مشاوران مديريت مطرح بودند. به تدريج مواد درسي و مدرك مهندسي صنايع و برنامه هاي مربوطه مورد توجه قرار گرفت و در نهايت دانشكد ههاي مهندسي صنايع ايجاد و توسعه يافتند.

آشنايي با شغل مهندس صنايع

در بازار رقابتي امروز، شركت ها و سازمان ها براي بقا و رسيدن به اهداف خود بايد از منابع موجود خود اعم از مالي و غيرمالي به صورت بهينه استفاده كنند تا هزين ههاي خود را به حداقل برسانند. علاوه بر اين موارد تلاش در جهت افزايش كيفيت محصولات و خدمات در كنار بكارگيري نوآور يهاي مختلف، در موفقيت آنها بسيار موثر است.

مهندسي صنايع ابزاري اساسي و موثر است كه به مديران و صاحبان شركت ها و سازما نها در انجام موارد فوق ياري مي رساند. مهندس صنايع راه هاي جلوگيري از هدر رفتن مواد، تجهيزات و ماشين آلات در فرآيند توليد را يافته و پياد هسازي مي كند. او بيشتر درگير افزايش بهر هوري در مديريت منابع انساني، روش ها و تكنولوژي مي باشد. مهندس صنايع در خصوص راه هاي استفاده موثر و كارا از نيروي كار، ماشين آلات، مواد، اطلاعات و انرژي براي توليد محصول يا ارائه خدمات به مديران صنايع مشاوره مي دهد.

در واقع مهندس صنايع پلي ميان مديران سازمان و ساير عوامل از جمله سيستم ها و كاركنان آن است. كار مهندس صنايع تنها به بخش صنعت محدود نبوده و بخش هاي خدماتي، تجاري و هر جايي كه نياز به برنامه ريزي، هدايت، مديريت و ارتقا بهره وري دارد را در بر ميگيرد. در پروژه هاي مختلف، مهندسان صنايع بر چگونگي انجام كارها به صورت كارآتر و موثرتر و ايجاد تعادل بين عوامل مختلف از جمله زمان، تعداد كاركنان مورد نياز، كاري كه بايد انجام دهند، دستيابي به نتايج بدون خطا، تكنولوژي مورد نياز، ايمني كاركنان، محيط و هزينه تمركز دارند.

براي يافتن را ههاي كاهش ضايعات و بهبود عملكرد، مهندسان صنايع تجهيزات توليد را به دقت بررسي مي كنند و از مدل ها و روش هاي رياضي براي طراحي سيستم هاي اطلاعاتي و توليدي به منظور افزايش كارآيي توليد استفاده م يكنند. “آيا اين بهترين روش است؟” اين سوالي است كه فكر يك مهندس صنايع را دائماً به خود مشغول م يكند تا به اين وسيله بهترين راه را براي توليد محصول و حل مسايل و مشكلات يك واحد صنعتي يا خدماتي پيدا كند.